Numer 2 - Kolacja

Rano obudził mnie niespodziewany telefon.  Był to mój chłopak.
- Hej Adrian. - powiedziałam.
- Hej....
- Co ci jest? Masz taki smutny głos....
- Może mi wytłumaczysz kim jest ten  facet z którym wracałaś wczoraj do mieszkania?!!! Specjalnie się poślizgnęłaś, aby cię złapał!
- To nie tak.  On tylko szedł w tym samym kierunku. To tylko znajomy.  Byliśmy razem na kolacji u Marceliny. 
- Na jakiej kolacji?!?! 
- Jakbyś odbierał moje telefony,  to byś się dowiedział!
Rozzłoszczona rozłączyłam się. 
Ubrałam się i pojechałam prosto na uczelnię. Spędziłam tam kilka godzin.  Przez ten czas nie myślałam już o Adrianie i.....  Kamilu....  Gdy wyszłam z uczelni spotkałam spacerującego Stocha i Żyłę. Piotrek "kiwnął" ręką, abym do nich podeszła.  Kamil przywitał mnie gorącym uśmiechem, który odwzajemniłam.
- Ej.  Gołąbeczki....  Romanse to sobie urządzajcie,  ale nie przy mnie. - powiedział Piotrek.
Kurde....  Zauważył.....  Ale...  Jakie gołąbeczki ??? Nie rozumiem go.
- Za godzinę mamy trening i jesteś na nim mile widziana.
- Ale jak to?
- Dogadacie szczegóły twojej pracy.
- Ale jakiej pracy?
- Przecież mówiłem, że załatwię...  Ugryzłem się w język,  gdy miałem mówić,  że jesteś dziewczyną Kamila.
- I dobrze zrobiłeś.  Niech ci nie przychodzi do głowy,  żeby tak mówić. - zaczęłam się śmiać.
- Będziesz nam robić zdjęcia i zajmować się stroną internetową naszego teamu.  Ja będę twoim modelem.  - zaczął ustawiać się w różne pozy Piotrek.
- Jeszcze dzióbek zrób. - zaczął się śmiać Kamil.
Całej tej sytuacji zaczęła przyglądać się dziewczyna,  z którą chodzę razem na zajęcia. Od zawsze chciała mi odbić faceta. Ostatnio była już blisko.  Na pewno powie o tym Adrianowi,  gdy zobaczyła mnie ze skoczkami.
- Chodź jedziesz z nami!  - powiedział Piotrek.
Poprowadzili mnie do samochodu. 
- Ale mogę pojechać sama.
- Będziesz się świetnie z nami bawiła. 
- Już się boję tych waszych zabaw.  - zaczęłam się śmiać. 
Trochę dziwnie się czułam , gdy Piotrek siadł za kierownicą. 

Podjechaliśmy na miejsce.  Gdy wysiadłam z samochodu zobaczyłam dużą halę sportową. 

- Chodź tędy. - pokazał mi drogę Kamil.

Weszłam na wielką halę. Chłopaki poszli się przebrać. Ja czekałam na ławce na hali. Nagle podszedł do mnie trener - Stefan Horngacher. 

- Dzień dobry. 

- Dzień dobry. Ty jesteś Kasia Witkowska?

- Tak to ja.

- Miło mi poznać. Piotrek prosił mnie, abym cię zatrudnił jako nasz prywatny fotograf. 

- Sam mi to zaproponował.... Chciałam odmówić dzisiaj, lecz powiedział mi, że jestem umówiona na rozmowę z panem...

- Chciałbym, abyś zajmowała się jeszcze stroną internetową naszej drużyny.

-Ok. Może być.

- Pierwsze zawody w sobotę. Masz 2 dni. 

- Ok. 

- Masz jakiś związek ze skokami narciarskimi?

- Od dziecka oglądałam, a obecnie jestem kuzynką Marceliny Huli - żony Stefana Huli.

- Ok. To widzimy się w sobotę.

- Ok.

- A teraz masz aparat i będziesz robić zdjęcia, jak przebiega nasz trening.

- A to już teraz?

- Muszę cię jakoś sprawdzić. - uśmiechnął się.

Chłopcy weszli na halę. Trochę ich  zamurowało na mój widok.

- Chłopcy! Spokój! To jest Katarzyna Witkowska. Od dzisiaj fotograf naszego teamu. Będzie również zajmować się naszą stroną internetową. Chciałbym ją wypróbować jako fotograf i dzisiaj na treningu musicie poczuć się trochę jak modele. 

Kamil uśmiechnął się i spojrzał na Piotrka. Piotrek od razu zaczął robić te swoje pozy. Tym razem z dzióbkiem. 

- No już do treningu. 4 kółka wokół na rozgrzewkę. - powiedział Stefan

Po okrążeniach przystąpili do ćwiczeń.  Ja chodziłam z aparatem i robiłam im zdjęcia.  Świetnie się przy tym bawiliśmy.  Humory nam dopisywały. Gdy odłożyłam aparat chłopcy podbiegli do mnie. 

- Co tak cię śmieszy? - zapytał Piotrek. 

- Nic. - odpowiedziałam ze śmiechem. 

Nagle poczułam na swoich biodrach czyjeś ręce.  Wirowały delikatnie w górę.  Był to Kamil.  Odwróciłam się,  a on zaczął mnie łaskotać. 

- Przestań!  - mówiłam nie mogąc opanować się od śmiechu.  - Mam łaskotki. 

- Wiem.  

- No chłopcy koniec  na dzisiaj.  A ty Kasia do mojego gabinetu.  Zobaczymy jak wyszły zdjęcia. - powiedział Stefan. 

Chłopcy poszli pod prysznic i się przebrać.  Ja poszłam ze Stefanem do jego gabinetu.  Zaczęliśmy przeglądać zdjęcia na komputerze. Było ich ogólnie 30 .

- Podobają się panu?

- Tak.  Wszystkie są ok.  A kto twoim zdaniem ma komercyjną twarz? 

- Kamil,  Maciej i Piotrek.

- A kto najbardziej? 

- Raczej Kamil. 

- Ok.  Jutro daję ci wolne.  No chyba, że chcesz jutro są treningi na skoczni. 

- Mogę przyjść ale dopiero po 13:00, bo jestem na uczelni. 

- A co studiujesz?

- Pedagogikę. 

- Ok.  Leć już do chłopaków.  Zapewne czekają na ciebie. 

- Znając ich zapewne tak. 

Wyszłam na zewnątrz.  Nikogo już nie było.  Żadnych samochodów. Pomyślałam, że już pojechali.  Nagle ktoś zasłonił mi oczy od tyłu rękami. Odwróciłam się.  Był to Kamil. 

- Nie pojechałeś z nimi? 

- Nie.  Poczekałem na ciebie. 

- Aha. 

- Chciałbym zaprosić cię na kolację do mnie. Oblejemy twoją posadę  

- Chętnie...  Tylko nie wiem gdzie mieszkasz... 

- Przyjadę po ciebie.

- Ok. 

- O 17:00 będę czekać. 

- Jest 14:00. Mogę nie zdąrzyć. - zaśmiałam się.  

Pożegnaliśmy się i poszliśmy do swoich mieszkań.  

Gdy weszłam do mieszkania zadzwonił mi telefon. Był to Adrian.

- Hej. 

- Dlaczego jeździsz sobie ze skoczkami ich samochodem?! Nie pozwalam na to!

- Nie twój interes! 

Rozłączyłam się. 

Otworzyłam szafę i znów stanęłam przed dylematem....  W co się ubrać?

Wybrałam białą sukienkę w kolorowe kwiaty. Do tego czarne szpilki.  Mocny makijaż,  włosy rozpuściłam i zrobiłam loki.  Założyłam do tego czarną,  skórzaną kurtkę i byłam gotowa.  Wyszłam na zewnątrz. Kamil już stał samochodem.  Tym razem był czarnym mustangiem. 

Weszłam do samochodu. 

- Za każdym razem inny samochód?  - zaśmiałam się. 

- Mam tylko 2 , jakbyś chciała wiedzieć.

Jechaliśmy dość szybko.  Gdy wysiadłam z samochodu zobaczyłam blok - willę.  Z basenem.  

- Ty tutaj mieszkasz?  - zapytałam 

- Tak.  Na 26 piętrze.  

- Na którym??

- Na 26.  Nie bój się.  Wjedziesz windą.  

- A jaka to jest ulica.

- Aleja Niepodległości...  Czemu pytasz?

- Na tej ulicy mieszka mój chłopak....

- O nic się nie bój...  Wszystko będzie ok. 

Weszliśmy do mieszkania. Było większe,  niż nie jeden domek na wsi. Zostałam zaproszona do jadalni.  Kamil wysunął mi krzesło.  Coraz lepszy z niego dżentelmen.  Na kolację było spaghetti.  Do tego białe wino. 

- Ślicznie wyglądasz. 

- Dziękuję.  - odpowiedziałam zawstydzona 

Po zjedzonym posiłku Kamil nalał nam po lampce wina. 

- Ja więcej nie mogę.  Jako sportowiec jestem na diecie. 

- Na kiełkach? - zaczęłam się śmiać. 

- Aż tak to nie - również zaczął się śmiać 

Gdy wypiliśmy szampana.  Kamil włączył muzykę. 

- Czy mógłbym zaprosić panią do tańca?

- Ależ oczywiście proszę pana.  Ale z pana dżentelmen.

Położyłam ręce na jego barkach,  on zaś swoje na moich biodrach. Przetańczyliśmy cztery piosenki. Gdy odgarnywał kosmyki włosów z mojej twarzy,  znów poczułam te motylki w brzuchu. Zamknęłam oczy.  Poczułam jego dłonie na moich policzkach.  Dzieliły nas milimetry,  aby doszło do pocałunku,  lecz w tym momencie zgasło światło.

- Co się stało?  - zapytałam. 

- Nie ma światła.

Kamil spojrzał przez okno. 

- Nie ma na całej ulicy. 

- Jest już 21:00.  Trochę ciemno.  

- Ja cię nie zawiozę.  Przecież piłem... 

- Ukartowałeś to? 

- Co? 

- Dobra już nic....  Będziemy tak po ciemku siedzieć?

- Nie. 

Kamil poszedł po świeczki.  Pozapalał je i porozkładał po całym mieszkaniu. 

- Gdzie masz łazienkę?

- Prosto i na prawo. 

Już miałam iść,  kiedy Kamil złapał mnie za rękę i powiedział. 

- Poczekaj , dam ci świeczkę. 

Po chwili przyniósł mi czerwoną świeczkę.  

Gdy weszłam do łazienki. Zadzwonił mi telefon.  Był to Adrian.

- Halo. 

- Gdzie ty jesteś?!?! Stoję pod drzwiami twojego mieszkania. Nie ma cię!?!? 

- Idź spod drzwi.  Nie wrócę dzisiaj na noc. 

- Ale jak to?? 

- Po prostu.  Nie wrócę.  Będę rano.  Cześć.

Rozłączyłam się.

Wyszłam z łazienki. 

- Mam do ciebie wielką prośbę.... 

- Jaką? 

- Mogłabym zostać dziś u ciebie na noc? Rano wrócę do mieszkania. 

- Ok.  Ale mogę wiedzieć dlaczego? 

- Adrian.... Znaczy się mój chłopak dzwonił przed chwilą do mnie i pytał się czemu nie ma mnie w mieszkaniu....  Ze złości powiedziałam mu,  że nie wrócę na noc,  a znając go.....  Będzie czekać pod drzwiami..... 

- Przepraszam, że cię pytam,  ale planujecie jakiś ślub? 

- Ja bardzo chciałabym być w sukni ślubnej,  lecz Adrian nie chce takich związków. 

- Nie chcę się wtrącać,  ale on tak jakby cię blokuje...

- W jakim sensie? 

- On nie chce ślubu., a ty pragniesz o welonie i białej sukni.  Poszukaj faceta,  który się w tobie zakocha i będzie z tobą szedł do ołtarza.

-  Dobra...  Skończmy ten temat... 

- Ok.  

- Bo ja nie mam piżamy.... 

- Coś znajdziemy. 

Poszedł do sypialni i wyjął z szafy swoją koszulę. 

- Może być? 

- Może być! 

Poszłam do łazienki,  wzięłam prysznic i założyłam koszulę Kamila. Była trochę za duża. Gdy wyszłam z łazienki Kamil popatrzył się na mnie. 

- Wyglądasz.... 

- Normalnie..... Gdzie będę spać?? 

- U mnie w sypialni.... 

- Ale ty masz jutro treningi na skoczni.  Musisz być wypoczęty.. 

- Śpisz u mnie w sypialni...  Nie ma bata...  Bo się obrażę...  - w tym momencie zaczął udawać,  że się obraża.... 

- Słodko tak wyglądasz

- Nie słodź mi tu!  - zaczął się śmiać. 

Złapał mnie za rękę i "posadził " mnie na kanapie. 

- Kochasz go?  - zapytał

- Nie wiem....  Czasami mam go dość... A czasami martwię się o niego gorzej jak o małe dziecko..

- Tak szczerze.... 

- Chyba nie....  A po co ci  to??? 

 - Boisz się go?? 

- Bardzo...  Dlatego ciężko jest mi z nim zerwać... 

- Mogę ci pomóc... 

- Lepiej nie....  Jeszcze pomyśli,  że jesteśmy razem... 

Położył rękę na moim ramieniu....  Znów poczułam te motylki w brzuchu....

- Jestem trochę śpiąca...  Gdzie jest sypialnia?

- Chodź.  Pokieruję cię.

- Jak? 

W tym momencie poczułam się jak w niebie. Kamil wziął mnie na ręce i zaniósł do sypialni.  

- Dziękuję.. 

- Nie ma za co. 

Rano , gdy wstałam, zapomniałam gdzie jestem.  Nagle do pokoju wszedł Kamil. 

- Jak się spało?

- Wspaniale.. Która godzina?

- 7:30. Poczekaj chwilę...

- Na co?

Po chwili do pokoju wszedł Kamil ze śniadaniem na tacce.

- Nie trzeba było... 

- Trzeba.  

Zjadłam śniadanie i poszłam do łazienki,  aby się przebrać. Gdy wyszłam z łazienki podeszłam jeszcze do Kamila i.....  pocałowałam go w policzek!  

- Dziękuję,  że mogłam u ciebie przenocować. 

- Może cię odwieźć? 

- Nie trzeba.  I jeszcze jedno. Nie będę dziś na treningu. Będę jutro na konkursie 

- Ok. 

Wyszłam z mieszkania. Poszłam prosto do siebie. Pod drzwiami spotkałam  Adriana.  

- Gdzie byłaś? 

- U koleżanki.

- Czuć od ciebie męskie perfumy. 

- Byli tam też jej znajomi. 

- Już ci wierzę. 

- Możesz stąd odejść...  Zaraz mam zajęcia. 

Poszedł i mruknął coś pod nosem.  Ja na szczęście miałam już spokój od niego.  Po zajęciach dostałam SMS- a od Kamila. 

" Dziękuję,  że przyszłaś wczoraj.. Miło było spędzić z tobą tyle czasu"

Odpisałam mu

" To ja dziękuję za zaproszenie.  W końcu mogłam oderwać się od Adriana i jego chorych pomysłów"

Wróciłam do mieszkania z uśmiechem na ustach.

-------------------------------------------------------------------------
Hej kochani! To już moje drugie opowiadanie. W kolejnym Kasia wkroczy w świat skoków narciarskich.
                                         kiki2000